على عليه السلام ، امام حسين عليه السلام و امام سجّاد عليه السلام درخششى خاص دارد ، براى تمامى پيروانش بيان مىكند . حضرت زهرا عليها السلام در حالى كه از فقدان پدر بزرگوارش دل شكسته و غمگين است - با مردانى رويارو مىشود كه حرمتش را شكستند ، حقّش را تصاحب كردند و ياريش ننمودند - در مسجد پدرش خطبهء غرّاء و بىنقص خود كه به ( خطبهء فدكيّه ) معروف است را مىخواند ، اين خطبه با توجه به كلمات تشكيل دهنده آن كه داراى روانى در روش و گستردگى در معنى مىباشد ، چكيده‌اى است از انديشه اسلامى و معارف الهى . موضوع اين خطبه كه شرح فلسفهء آفرينش ، حكمت خلق انسان ، حكمت قوانين الهى ، وضعيت اجتماعى پيش از بعثت حضرت رسول صلى الله عليه و آله ، مقارن با بعثت و پس از آن مىباشد ، كارشناسان را در يافتن مفاهيم و نكات مهم آن ، دچار مشكل كرده است . شايد ذكر اين موضوع دور از حقيقت نباشد كه در جلسه‌هاى بسيارى كه با دانشمندان و سخنرانهاى مذهبى شهر تهران داشتيم با بحث و بررسى گسترده و عميق و صرف ساعتهاى بيشمار و شبهاى زياد نتوانستيم بيش‌از مقدار كمى كه از يك دهم خطبه حضرت زهرا عليها السلام هم فراتر نمىرود ، تفسير كنيم ، همان خطبه بىنقصى كه حضرت زينب عليها السلام در سنّ شش سالگى آن را روايت كرد ، و شايد يكى از چيزهايى كه مايهء فخر و مباهات و آرامش يافتن ، دراين عصر مىباشد ، اين است كه مىبينيم يكى از فقها و مراجع بزرگ كتابى